Türkiye’de milyonlarca emeklinin dilinde tek bir soru var:
“Emekli maaşları ne olacak?”
Bu soru artık sadece ekonomik bir merak değil, doğrudan hayatın kendisi haline geldi. Çünkü bugün emekli maaşı, ayın ortasını getirmeye yetmiyor; bırakın geçinmeyi, temel ihtiyaçları karşılamak bile her geçen gün zorlaşıyor.
Market rafları her hafta değişiyor, kiralar uçmuş durumda, faturalar ise adeta yarışıyor. Ama maaşlar…
Maaşlar yerinde sayıyor.
Bir emeklinin aldığı maaş, ne enflasyona yetişebiliyor ne de pazardaki fiyatlara. Yıllarca bu ülkeye hizmet etmiş, alın teri dökmüş insanlar bugün torununa harçlık veremez, sofraya gönül rahatlığıyla et koyamaz hale geldi. Emeklilik, dinlenme dönemi olmaktan çıktı; hayatta kalma mücadelesine dönüştü.
Her zam döneminde umutlanıyoruz.
“Bu sefer farklı olacak” diyoruz.
Ama açıklanan rakamlar, beklentilerin yine çok gerisinde kalıyor. Kök maaş, refah payı, enflasyon farkı gibi teknik terimler konuşuluyor; fakat mutfağa yansıyan bir iyileşme hâlâ yok.
Asıl soru şu:
Emekli maaşı, bir ülkenin sosyal adalet aynası değil midir?
Bir ülkede emekli rahat değilse; çalışan da, genç de güvende değildir. Çünkü herkes bilir ki bugün çalışan, yarının emeklisidir. Bugün emekliye reva görülen hayat, yarın herkesi bekler.
Emeklinin istediği lüks değil.
İstediği şey çok basit:
İnsanca yaşamak.
Kirasını ödeyebilmek,
Market poşetini eksiksiz doldurabilmek,
İlacını düşünmeden alabilmek,
Bir çay içerken hesabı hesaplamak zorunda kalmamak.
Artık geçici çözümler değil, kalıcı ve adil düzenlemeler gerekiyor. En düşük emekli maaşı, gerçek hayat pahalılığına göre belirlenmeli. Refah payı bir lütuf değil, bir zorunluluk olarak görülmeli.
Unutulmamalı ki;
Emekliyi ayakta tutan bir ülke, geleceğini de ayakta tutar.
Emekliyi görmezden gelen bir sistem ise, sadece bugünü değil, yarını da kaybeder.
Soru hâlâ ortada duruyor:
Emekli maaşları ne olacak?