Türkiye’de noter kapısından içeri giren her vatandaş, artık yalnızca bir belge işlemi yapmaya değil; aynı zamanda yüksek bedellerle sınanmaya gidiyor. Tek bir A4 evrak için 2.000–3.000 TL arası ücret talep edilen bir sistemden söz ediyoruz. Üstelik bu bedelin karşılığında alınan hizmet, ne yazık ki ücretle orantılı değil.
İşlemin sonunda vatandaşa uzatılan belgeye bakıyorsunuz:
Ne bir dosya, ne bir koruma, ne de en ufak bir özen…
Bir şeffaf dosya bile çok görülüyor.
Mesele dosya değil elbette.
Mesele, vatandaşın muhatap alınıp alınmadığıdır.
Noterlik kurumu, devlet adına görev yapan, güvenin ve resmiyetin simgesi olması gereken bir yapıdır. Ancak bugün gelinen noktada, bu kurumsal kimliğin yerini otomatikleşmiş, ruhsuz ve vatandaşı yoran bir anlayış almış durumda.
Sorulması gereken soru şudur:
Bu kadar yüksek ücret alınırken, neden asgari hizmet standardı sağlanmaz?
Neden vatandaşa verilen evrak, en temel şekilde bile korunmaz?
Kurumsallık; tabelayla, mühürle, imzayla olmaz.
Kurumsallık; detaylarda, özenle ve vatandaşa gösterilen saygıyla olur.
Vatandaşın cebinden binlerce lira çıkan bir işlemde, bir şeffaf dosyayı çok görmek; aslında verilen paraya değil, vatandaşa verilen değere dair önemli bir göstergedir.
Bugün noterler yalnızca belge düzenlemiyor, aynı zamanda kamu vicdanında da bir sınavdan geçiyor. Ve görünen o ki bu sınavda sınıfta kalma riski giderek artıyor.
Yetkililerin bu tabloyu görmesi, noterlik hizmetlerini sadece ücretlendirme açısından değil, hizmet kalitesi ve vatandaş memnuniyeti açısından da yeniden değerlendirmesi artık kaçınılmazdır.
Çünkü devlet ciddiyeti; vatandaşı yormakla değil, vatandaşa sahip çıkmakla ölçülür.