Bir Ses "Öğretmenim" Diyor, Diğeri "Anne"

• Zihniyle bir sınıfı, kalbiyle bir dünyayı büyütenlere...

Her sabah okulun kapısından içeri girdiğimde, beni gözleri parlayan çocuklarım karşılıyor. Onlara bazen öğretmen, bazen arkadaş, bazen de anne oluyorum. Ayakkabısını bağlayamayanın yardımına koşuyor, biri ağlasa gözyaşını siliyorum. Komik bir şey yapsalar gülümsüyor, kalemi yanlış tutanı sabırla yönlendiriyorum.

Gün boyu “Öğretmenim” diye yankılanan seslerin arasında güçlü, sabırlı, her şeye yetişmeye çabalayan biriyim. Ama gün bitip de kendi evime girdiğimde…

o sesler yerini bir başka sese bırakıyor:

Kızımın sesi.

Okulda Otorite, Evde "Anneee!"

O an fark ediyorum; okulda on beş çocuğa sözüm geçiyor ama evde söz geçiremiyorum. Sınıfta sabırla yönlendiren öğretmen, evde duygularıyla sınanan anneye dönüşüyor... “Öğretmen” kimliği disiplin, sabır ve düzenle özdeşleşirken; “anne” kimliği duygusallık, empati ve sabırsız bir sevgiyle özdeşleşiyor. İkisi de çok değerli ama aynı bedende var olduklarında sanki insan biraz yoruluyor.

"Biz evde sözümüzü geçiremiyoruz ama okulda sizi dinliyor," diyen birçok velim var. Oysa annelik öyle bir duygu ki, evde beni bile zorluyor.

Yani biz aslında tükenmiyoruz; sadece fazla hissediyoruz.

Gün içinde her şeye yetişmeye çalışırken o tempoya çocuklarımızı sığdırmaya çalışıyoruz. Gücümüzü onlardan alıp, sabrımızı onlarda yitiriyoruz.

Oluyor ya, bazen her şey yolunda gitmiyor. Ama bizler her şeyden önce anneyiz. Ve iyi ki anneyiz.

Okulda bilgi öğretiyorum ama evde sevgiyi öğreniyorum. Ve belki de anneliğin en doğru hali, mükemmel olmaya çalışmamak — “yeterince iyi” bir kalple yetebilmek.

Öğretmen olmak bilgiyle, anne olmak kalple öğrenilir; öğretmen anne olmak ise tüm bu hayatı tek bir nefese sığdırıp yine de 'iyi ki' diyebilmektir.

Peki ya siz? Gün boyu başkalarına sakladığınız o sonsuz sabrın, akşam eve dönünce yorgunluğa yenik düştüğü oluyor mu?