Yerel yönetimlerde yıllardır konuşulan ama çoğu zaman üstü örtülen bir gerçek var: tanıdık, eş dost ve akraba ilişkilerinin gölgesinde kalan adalet duygusu. Belediyelerde liyakat yerine yakınlık tercih edildiğinde, sadece bireyler değil, kamu vicdanı da zarar görüyor. Bu durumun en çok hissedildiği alanlardan biri ise ne yazık ki medya.

Gazetecilik; halkın doğru, tarafsız ve şeffaf bilgiye ulaşma hakkını savunan bir meslek. Ancak sahada durum her zaman olması gerektiği gibi işlemiyor. Bazı çevrelerde, bir haberin yazılıp yazılmaması üzerinden kurulan ilişkiler, basını bir denge unsuru olmaktan çıkarıp bir pazarlık aracına dönüştürüyor. Birileri hakkında olumsuz haber yapılmaması için ödenen bedeller, aslında gerçeğin üzerini örtmekten başka bir işe yaramıyor.

Peki tarafsız kalmaya çalışanlar? Hiç kimseye karşı kalemini silah gibi kullanmayan, ne tehdit eden ne de çıkar gözeten gazeteler neden görmezden geliniyor? Neden desteklenmek yerine dışlanıyor? Bu sorunun cevabı, ne yazık ki sistemin çarpıklığında gizli. Çünkü bazı yapılar, tarafsızlığı değil, kendilerine hizmet eden sesi tercih ediyor.

Burada asıl sorgulanması gereken şu: Gazetecilik, birilerini yazıp hedef almak üzerinden mi değer kazanmalı? Yoksa tarafsız duruşuyla mı güçlenmeli? Eğer sistem, yalnızca baskı kuranları ödüllendiriyorsa; bu, basının değil, düzenin problemidir.

Bizler kalemimizi kimseye zarar vermek için değil, doğruları yazmak için kullanıyoruz. Ne birilerini karalamak, ne de çıkar uğruna susmak gibi bir niyetimiz var. Ancak bu duruşun bedeli dışlanmak oluyorsa, o zaman ortada ciddi bir adaletsizlik var demektir.

Unutulmamalıdır ki; güçlü bir toplumun temeli, özgür ve tarafsız basındır. Eğer bir gün herkes konuşmak yerine susmayı seçerse, o zaman gerçekler değil, çıkarlar kazanır.

Ve biz, her şeye rağmen tarafsız kalmanın doğru olduğuna inanmaya devam edeceğiz.