Sağlık, bir toplumun en temel hakkıdır. Parayla ölçülemez, pazarlık konusu yapılamaz. Ama bugün geldiğimiz noktada hastaneler birer “kamu hizmeti” olmaktan çıkıp adım adım ticari bir alana dönüştürülüyor. İşte tam da bu noktada Bursa’daki Memleket Hastanesi’nin hikâyesi, hepimize önemli bir gerçeği hatırlatıyor.

Bursa Memleket Hastanesi sıradan bir bina değildir. Bu hastane, bir dönemin yoklukları içinde halkın mücadelesiyle, emeğiyle, dayanışmasıyla yeniden ayağa kaldırılmış bir değerdir. Yani sadece beton değil, içinde alın teri, umut ve sahiplenme vardır. Bu yüzden bu hastane Bursa halkınındır.

Ancak bugün görüyoruz ki sağlık sistemi içinde hastaneler birer birer özelleştirme mantığıyla değerlendiriliyor. Hizmetin niteliği değil, getirisi konuşuluyor. Oysa sağlıkta “kâr” odaklı bir anlayış, toplumun en kırılgan kesimlerini doğrudan etkiler. Parası olanın hızlı, olmayanın gecikmeli hizmet aldığı bir sistem adaletli değildir.

Memleket Hastanesi gibi halkın mücadelesiyle kazanılmış kurumların bu anlayışa kurban edilmesi, sadece bir hastanenin değil, bir toplumsal hafızanın da kaybı anlamına gelir. Çünkü bu hastaneler, sadece tedavi edilen yerler değil; aynı zamanda geçmişin dayanışma ruhunun simgeleridir.

Bugün sorulması gereken soru şudur: Sağlık hizmeti bir hak mı, yoksa bir ayrıcalık mı olacak? Eğer cevap “hak” ise, bu tür değerlerin korunması şarttır. Çünkü sağlık sistemi ticarileştikçe, toplumdaki eşitsizlik daha da derinleşir.

Bursa halkı geçmişte nasıl bu hastaneye sahip çıktıysa, bugün de aynı bilinçle hareket etmek zorundadır. Çünkü mesele sadece bir hastane değil; mesele, gelecekte nasıl bir sağlık sisteminde yaşayacağımızdır.

Unutmayalım: Hastaneler satılık değil, halkındır.